Íslendinga sögur I–II er safn miðaldasagna sem geymir helstu Íslendingasögur, einnig nefndar fornsögur Íslendinga. Þær voru ritaðar á 13. og 14. öld en segja frá atburðum á landnáms- og söguöld, einkum á 10. og 11. öld. Sögurnar fjalla um ættir, heiður, hefnd, lög og félagslega stöðu í hinu forna bændasamfélagi Íslands. Frásagnarstíllinn er yfirleitt hófstilltur og hlutlægur, með nákvæmri persónusköpun og skýru atburðarásarformi. Bókmenntagrein þeirra er forn sagnaritun í prósa, nánar tiltekið Íslendingasögur, sem teljast eitt helsta framlag Íslendinga til heimsbókmennta.